Mart ayında mac’im geldi ve ilk tepkim “Eyvah! Ne yapacam” oldu. Çünkü tammiyle farklı. Kaç senelik pc kullanıcısıyım ve alışmışım windowsa. “Şimdi tüm windows bilgilerini unutup mac’e alışma zamanı” dedim. Bayağıda yol kat ettim.

Mac Windows’a göre daha etkileyici bir görselliğe sahip. Ayrıca Windows gibi hantal bir işletim sistemi değil. Alışınca diyorsunuz ki “Ben bugüne kadar bilgisayar kullanmamışım”. Benim en korktuğum windowsta kullandığım programları, özellikle Adobe CS 5 setini kullanamamaktı. Fakat Adobenin Mac versiyonunu kurunca bu korkum gitti. Windowsta kullandığım çoğu programın Mac sürümlerini bulunca derin bir oh çektim. Microsoft Office seti ile Adobe Seti bunların başında geliyor.

Diğer bir sorunum iste harici hdd’im mac ile uyumlu hale getirilmesiydi. Bilindiği gibi NTFS dosya sistemi windows’a özel bir dosya sistemiydi. Fat 32 kullanabilirdim faka bu dosya tipi ise pek kullanışlı değil. Fakat sanırsam mac’in geliştirdiği bir dosya sistemi var. “Ex Fat” bu dosya sistemi sayesinde artık harici hdd’mi hem Mac’imde hemde diğer Pc’lerde rahatlıkça kullanabiliyorum.

En önemli bir sorunum Türkçe klavye sorunuydu. Apple’ın kablosuz türkçe klavyelerini araştırdım. Fakat bayağı bir pahalı geldi. Onun yerine kablosuz bir logitec klavye mouse seti aldım. Gayette güzel çalışıyor

Macbook Pro’nun en çok hoşuma giden özelliği mükemmel trackpad’i. “Apple yapmış abi” dedirten bu track pad’i kullanınca normal laptop mouse padleri elinizin tersi ile itersiniz. Tek parmak, 2 parmak, 3 parmak ve 4 parmak algılaması ve bunlara has özellikleri ile kullanım oldukça kolaylaştırılmış.

Dediğim gibi ilginç bir bilgisayar bu macbook pro. Tasarımda tamamen aliminyum kullanmışlar. Bu sayede ısınma sorunu olmuyor. İşin en garip tarafı macbook pronun altında en ufak bir delik bile yok. Tamamen dümdüz Bunu biraz araştırdım ve macbook pro klavyeden hava alıp ekranın altında veriyormuş.

Ve Macbook’u diğer laptoplardan ayıran en büyük artılarından biri 7 saat batarya süresi. İlk başta bende inanmamıştım ama harbiden 7 saat gidiyor Ayrıca şarjda takılı kullandığınız zaman bataryayı %100 doldurduktan sonra bataryayı iptal edip direkt olarak gelen elektirikten çalışıyor ve bataryanın ömrünün kısalmasını engelliyor.

Bir problem daha vardı. Oda Mac Osx ‘in ingilizce olması. Onuda Apple’ın Türkiye Destek sitesindeki türkçe dil paketini kurarak çözdüm. Şu an için Tamamiyle olmasada büyük bir kısmı türkçeleşmiş durumda.

Teknik özellikler nedir diye soruyorsanız benim Macbook Pro’m şuradaki. Eğer laptop alacaksınız, birazcıkta birikiminiz varsa ve yurtdışına gidecekseniz yada gidecek bir tanıdığınız varsa kesinlikle Apple Macbook Pro diyorum başka birşey demiyorum İlerleyen günlerde Macbook pro ile ilgili daha detaylı bir makale yazarım. Şimdilik kalın sağlıcakla…

Bu fikir aklıma geldiğinde hiç bukadar tutulacağını hesap edememiştim. Nezaman ki ktü itiraf mühendislik fakültelerine sıçradı artık ozaman pc başına kilitlendik. Her saniye yorum ve itiraf gelmeye başladı. Bu yoğunluk bize sadece itiraf ve yorum onaylama sıkıntısı değil beraberinde serverin yetmemesi sorununuda beraberinde getirdi.

İtiraf ve yorum onay sorununu editör ekibimizin biraz daha sıkı çalışmasıyla hallettik. Artık dışarıya çıkarken birbirimize haber verir olduk. ” ben çıkıyorum siteye sen bakar ol” Server sorununu da Grikare Telekom’un siteye sponsor olmasıyla atlattık. Ama sorunlar bukadar mı sadece? Şikayet mailleri, “mahkemeye vericem sizi” sözleri… bunlarda işin balı kaymağı oldu. Site kurucusu olarak bu site yüzünden tartışan iki kişiye farklı iki olaya müdahele ederek çok şükür ikisinide tatlılıkla hallettik.

Kullanıcı isteklerini göz ardı etmek olmaz. Bir çok kullanıcı bize mail göndererek sitede bulunmasının gerekli olduğu bazı özellikler söyledi.Sitenin faaliyete geçtiği ilk zamanlar bloğuma site ile alakalı bir yazı yazmıştım. O günden bu güne sitede ne gibi değişiklikler yaptım:

1)İtiraf yazanlar itiraflarının onaylandığında yada red edildiğinde bilgi maili alabiliyorlar

2)itiraf yazanlar itiraflarına gelen yorumlardan haberdar olabiliyorlar

3)Kullanıcılar takip etmek istedikleri itiraflarları gelen bilgilendirme mailleri sayesinde takip edebiliyorlar.

4)İletişim bölümü sayesinde kullanıcılar editörlere ulaşabiliyorlar.

5)Facebook fun sayfası üzerinden sitedeki yeni itiraflar rss özelliği ile kullanıcılarla paylaşılabiliyor ve 0.facebook.com üzerinden fun ayfasına bağlanan kullanıcılar herhangi bir veri ücreti ödemeden sitedeki itirafları takip edebiliyorlar.

Daha da bir çok fikir var ktü itiraf ile ilgili. İnşallah ilerleyen günlerde onlarıda siteye ekleyeceğiz.

Bunların yanı sıra Ktü İtiraf bugün facebook fun sayfasında 4250 üyeye ulaştı.Bünyesinde 1264 itiraf, 6883 yorum barındırmakta. Günlük 2500 tekil kullanıcı siteyi ziyaret etmekte. Ve en önemlisi Ktü İtiraf bugün itirbariyle Dünyanın en büyük top listi olan Dmoz’da…

Bizlerden desteğini esirgemeyen herkese sonsuz teşekkürler….

www.ktuitiraf.com

Bundan önceki gösterisinden hemen sonra kendini Aref’ ten zeki sanan kukuletalı bir arkadaş “Evreka evreka!” diyerek hemen bir video çekti ve Aref’in numaralarının sırrını açıkladı. Yok şu numarayı böyle yaptı, yok bunu böyle yaptı diye “Ben Aref’ten zekiyim, Aref bizi kandırmaya çalıştı, bu numaralarda bir şey yok arkadaş çocuk oyuncağı…” edasıyla çektiği videoyu sosyal paylaşım sitelerinde paylaştı.

Al arkasından bugün. Yine arkadaşın biri Aref’in pazar günü yapmış olduğu şovun sırlarını çözdü ve yine aynı gururla bir video çekerek facebookta paylaşıma sundu. Ben aslında bu sırrı da diğer kukuletalı arkadaş çözer diye bekliyordum ama geç kaldı garibim neyse artık Aref’in finalde yapacağı numarayı çözer oda

Bu iki arkadaştaki mantığı çok merak ediyorum. Neden böyle bir video çekmek gereksinimi duyuyorlar. E tamam bizde biliyoruz bu işler numara işi, illüzyon dediğimiz şey insanları duyu yanılması değil midir? Cem Yılmaz’ın da dediği gibi Adam bir numara yapmasa peygamberliğini ilan eder zaten. Ha siz diyorsunuz ki “bizi kandıramadı, bizim duyularımızı yanıltamadı hehehe “… E yarın sen çık yap o zaman ufak bir numara. Bakalım sen inandırabilecek misin insanları. Sen o sahneye çık adını söyleyemezsin.

Yine Cem Yılmaz diyor ya, David Copperfield geldi adam havada uçarken arkada konuşuyorlardı “kesin ip var” diye… Bizim insanımızın mantalitesi bu işte. Gösteriye gösteri gözüyle değil de “kesin şöyle yapıyordur, kesin şunu kullanıyordur” gözüyle bakıyor. Kıskanıyorlar galiba “ulan sen böyle milletin ilgisini çektin, herkesi şok ettin senin foyalarını ortaya dökeyim de görsün millet” diyorlar herhalde. “Milleti neden kandırıyor o halde?” mi diyorsun? Arkadaş o zaman gideceksin belgesel izleyeceksin her şey gerçek orada. Senin böyle bir gösteri izlemeye hakkında yok çapında.
Benim esas üzüldüğüm şey aslında bu iki insanın çektiği videolar değil. Bizim medyamız. Bugün bir çok gazetede onlarda bu iki zeki arkadaş gibi “Aref’in sırlarını çözdük” demişler ve bunları açıklamışlar. Ayıp be ayıp! İnsan herkesin önünde milleti şoke etti. Acun Ilıcalı ayakta alkışladı adamı. Kim nederse desin Aref kimsenin yapamadığını yaptı. Milyonlarca insanın önüne çıktı numaralarını yaptı ve gitti. Kaç kişi yaptı bunu aramızda?

Bizim insanımız artık bırakmalı şu huylarını. Başarılı insanı kabul etmeyi öğrenmeli. Ama bizim insanımız ne yapar? Başarı olan bir insan gördüğünde ondan daha başarı olmaya çalışmaz da onu yermeye, düşürmeye, rezil etmeye çalışır.
Yazımı Cem Yılmaz ve Aref Ghafouri’nin gösterileriyle bitiriyorum. Selametle…

Trabzon’a geldiğim ilk sene Orman Fakültesinde okuyan Hataylı bir abimizin başından geçen olayı anlatayım size. Bu abimiz Trabzonlu bir otobüs firmasıyla memleketine giderken otobüs mola için dinlenme tesislerine yanaşır. Otobüsün ışıklarını açar ve kaptan uyuyan muavini uyandırmak için bir kaç kere mikrofona vurur. Neyse muavin uykulu uykulu yataklıktan çıkar ve alır eline mikrofonu konuşmaya başlar” Sayın konıklarimiz xxx tesislerine hoş geldiniz. Kaptanımız çay ve ihtiyaç molası vermiştir” dediği an otobüs “küüt!” diye bir köpeğe çarpar. Muavin aynen devam eder konuşmasına elinde mikrofonla “Vay anasini satayim bi köpek ezdik! ”

Yine bir arkadaşımın başından geçen bir olay. Hatta iki olay. Arkadaşımın babası Trabzon’a gelir oğlunun yanına. bunlar der ki gidelim Meydanda ki çay bahçesinde bir çay içelim. Neyse giderler otururlar bir masaya. Arkadaşım çaycıyı çağırır “Ustacım bi bakar mısın”. Çaycının tepkisi ne olsa beğenirsiniz. Çaycı bi bakarmısını ilk anlamıyla anlamış olacak ki kafasını çevirir bunlara bir bakış atar geri döner işine devam eder. Arkadaşım ve babası şaşırırlar doğal olarak. Neyse bir müddet sonra gelir çaycı. “Biz iki çay alalım biri açık olsun” derler. Çaycının cevabı “Hangisi açık olsun?”

Yurda yeni geldiğim sıralar… Dedim ki saçımızı falan yaparken ayna lazım oluyor gideyim de kantinde bir ayna varsa alayım. Neyse indim kantine girdim kantin sırasına. Sıra bana geldi ve dedim ki “Bi tane ayna alabilir miyim?”. Adamın bana cevabı “Al almasına da kendine mi bakacaksın?”. Ben bir an anlayamadım. Dedim şaka mı yapıyor ama adam ciddi ciddi soruyor bana, şok oldum bir anda. Sonradan hatırladım burasının Trabzon olduğunu. Dedim “Yok abi sen ver kendime değil arkadaşa bakacağım”

Yine bir arkadaşım kiralık bir ev aramaktadır. Bir ev bulur. Ev sahibi hacı amcayla fiyatta anlaşırlar. Fiyat 400 TL. Neyse Hacı amca başlar şartları saymaya “Evde kesinlikle alkol almayacaksınız” , bizimkiler ” Yok amca alkolle işimiz olmaz” derler. Hacı amca devam eder ” Kirayı geciktirmeyeceksiniz, gürültü patırtı istemem, hele hele eve katiyen kız gelmeyecek” der. Bizim arkadaş ta derki “Hacı amca orada dur. Tamam hepsine eyvallah ama eve kız gelir bizim kız arkadaşımız var”. Hacı amca sinirlenir “Katiyen kız görmeyecem burada”. Bizimkiler ısrar eder ” Ya hacı amca gelecek”. Biri gelecek biri gelmeyecek derken en son hacı amca bombayı patlatır “Tamam ulan gelsin ama kira 600 TL olur”

İkinci sınıftayken Trabzonlu bir arkadaşımla üniversite mahallesine yeni açılan bir cafeye gidelim dedik. Neyse gittik garson menüleri getirdi. Menüleri biraz inceledikten sonra garson tekrar geldi ve bizim Trabzonlu arkadaşa “Buyurun efendim ne alırdınız?” dedi. Bizim Trabzonlu arkadaş menüye baktı baktı ve ” Ben bir tane milkshake alayım dedim”. Garson “Tabi ki efendim. Neyli olsun milkshake?”dedi ama bizim Trabzonlu hayatınca hiç içmemiş ki milkshakeyi. Ama anlaşılan İngilizcesi de yok. Biraz durdu durdu garson bakıyor biz bakıyoruz ve dedi ki “Benimki sütlü olsun”

Bu seferde tıp fakültesinde ki bir doktor abimizin başına gelen fıkraları aratmayacak bir olay. Trabzon’un bir köyünde adamın biri hızarla yanlışlıkla parmağını keser. Etraftakiler ne yapacaklarını bilemezler ve Tıp fakültesini ararlar, derler ki durum böyle böyle. Telefonda ki yetkili der ki “Kopan parmağı buza sarın hemen getirin buraya acele edin!” der. Neyse adamlar yetkilini dediği gibi parmağı bi güzel sararlar buza ve giderler acil servise. Bizim doktor abiye getirirler ” Getirdik parmağı” derler. Doktor “İyi de adam nerede?”. Adamların cevabı “Siz bize adamı getirin demediniz ki, parmağı getirin dediniz”

5 senede bu kadar mı hikaye dersiniz. Bu anlattıklarım daha %10′u diyebilirim. Hatırlayamadığım o kadar çok hikaye var ki şimdilik aklıma gelenleri paylaştım. Aklıma gelen olursa tekrar yazarım. Güzel yer ya burası, seviyorum Trabzon’u, hele hele Trabzonluları. Her yer insanıyla güzeldir ya burasıda öyle.

Videolara geçmeden önce bu videoları nasıl yaptığım hakkında bir bilgi vereyim. Geçen sene yılbaşında Yeniden Elf Yourself diye bir yazı yazmıştım. Bu yazımı okursanız bu videoların nasıl yapıldığını daha iyi anlarsınız. Fakat geçen sene yaptığım videoyu kayıt etmemiştim. Dolayısıyla ocak 15′ten sonra yapımcı site videoyu yayından kaldırmıştı. Bu kez video kayıt programı ile kayıt ettim, biraz movie makerde başını sonunu kestim ve daha orjinal hale getirdim.

O.F.İ.S.A yani Oğuzhan, Fatih, İdris, Seyit ve Aydan. 18 tane birbirinden komik video.

Videoları izlemek için sağ taraftaki arama kutucuğumuza O.F.İ.S.A yazıp aratabilir yada Buraya tıklayabilirsiniz.

]]> http://www.seyitaltunkas.com/benden/eyvah-yilbasi.html/feed 0 http://www.seyitaltunkas.com/benden/amipler-ve-insanlar.html http://www.seyitaltunkas.com/benden/amipler-ve-insanlar.html#comments Wed, 15 Dec 2010 10:00:06 +0000 Seyyid http://www.seyitaltunkas.com/?p=254 Hani bazı insanlar vardır ya dostlar, başarısızlığınızda gülerler, başarılarınızda susarlar birde üstüne yıkıcı eleştiri yaparlar. Çekemezler ya seni, sen özgünsündür çünkü onlar kopyacı. Seni model alırlar. Senin gibi giyinmeye, oturmaya, kalkmaya çalışırlar. Senin gibi yaşamak için hırs yaparlar bazen. Sen neyi başarırsan kıskanırlar, daha iyisini yapmaya çalışırlar ama hiç bir zaman yapamazlar.

Yanlarına şakşakçılarını toplarlar ve ortaya çıkardıkları imitasyonu senin yaptığından daha iyi gibi göstermeye çalışırlar. Ego krizi geçirirler.Hadi bunları geçtim taklit edeni taklit edenler olur birde… En kötüsü de nedir biliyormusunuz dostlar bunlar “arkadaşım” dediklerinizdendir. Oturur beraber yemek yersiniz, çay içersiniz. Yardım isterler yardım edersiniz.Dertleri olur dertlerini dinlersiniz…Ama unuturlar onlar bunları. Hatta bazen öyle bir olur ki, garip bir saflık çöker üstünüze,beyniniz size yapılanları görürken kalbiniz onları affeder. İşte dostlar öyle insanlar var ki çevremde izliyorum sadece onları.Onlar bilmiyorlar ama bunları bildiklerimi. Saf takliti yapıyorum çoğu zaman. Çocuklar babalarının hareketlerini örnek alırya, bende babaları gibi hissediyorum bazen kendimi Allah beni ve sizi çoluğun çocuğun diline düşürmesin dostlar

Selametle…

Arkadaşların mı?
Ne kadar üzülürler senin için? Ne kadar eksiklik yaratır yokluğun onların hayatında?
Ya dostların?
Hiç unutmayacaklar mı seni? Ömürlerinin sonuna kadar anacaklar mı ? Yokluğun her daim etkileyecek mi onları?
Sevgilin ne yapacak peki?
Başka birini sevmeyecek mi ömrünün sonuna kadar? Beraber kurduğunuz hayalleri sensiz yaşamayacak mı?
Ve ailen…
Nasıl sensiz yaşamaya alışacak? Yüreklerindeki o yangınla ömürlerinin sonuna kadar nasıl yaşayacaklar? Evde senin fotoğraflarına nasıl bakacaklar? Senin yaşlarında birini gördüklerinde yüreklerine kor düşmesini nasıl engelleyecekler? Durdurabilecekler mi gözlerindeki o yaşı ömürlerinin sonuna kadar?
İstesen de istemesen de, kabul etsen de etmesen de
Yalnız kalacaksın…
Herkes alışacak yokluğuna, kimileri hemen alışacak kimileri geç…
Ömrünün sonuna kadar ağlamayacak senin için kimse,
Herkes hayatına devam edecek,
Kimileri unutacak belki de.
Kimileri de akıllarına geldiğinde yaşayacak o acıyı tekrar,
Seni hatırladıklarında dökecekler göz yaşlarını bir daha,
Keşkeler gelecek sonrasında cümlelerinin.
Sonra?
Herkes hayatına devam edecek, etmeye çalışacak.
Kimse her saniye sensizlikle uğraşmayacak artık.
Her geçen gün toprağın altında unutulacaksın.
Arada bir senin için edilen duaları duyacaksın belki,
Ama yalnız kaldığını gözünle göreceksin.
Ve anlayacaksın ki artık bir sen varsın birde ALLAH.
Bu dediklerime inansan da inanmasanda,
Bu yazılanları okuyup geçsende,
Yalnız sen varsın aslında.
Ve Yalnızsın bu dünyada.

(S.A)

Ktu İtiraf , Karadeniz Teknik Üniversiteli öğrencilerin bugüne kadar içlerinde tutup söyleyemediği sırları, kendilerini açık etmeden rahatça itiraf edecekleri bir site. Tabiki her şey de değil Örneğin çoğu itiraf sitesinde olan +18 itirafları ben koymadım, yoksa site abaza dolar

Sitede itiraf yazabilmek için tek gerekli olan şey bir rumuz ve itiraf . Hepsi bukadar. Sistem üyelik sistemi ile çalışmıyor. Kesinlikle mail adresi istemiyor. Sadece eğer kullanıcılar gönderdikleri itirafların akıbetini bilgilendirme olarak almak istiyorlarsa e-mail adreslerini veriyorlar.

İtiraflar ve yorumlar moderatör onayından geçmeden yayınlanmıyor. Yoksa itirafların önünü alamayız. Hocalara küfredenler, cep telefonu numarası verenler, kızların adını açıklayanlar…vs vs kısacası başıma bela sararım. Oyüzden önce inceliyorum sonra yayınlıyorum.

Daha şimdiden bayağa ilgi var siteye. İnşallah devamıda gelir.

Adres: www.ktuitiraf.com

Bu mükemmel manzarayı kaçırmamak için güneş doğmadan hemen önce iskelenin ucuna kadar koşar ve otururdum. Sinema salonunda en sevdiğim filmin başlamasını bekler gibi heyecanlı bir bekleyişe kapılırdım. Ve başlardı beklenen… Güneşin ilk ışığıyla beraber denizin uykusundan uyanma hali… Günün ilk gülümsemesini yaratırdı yüzümde. Kendimi denizin maviliği ile güneşin sıcaklığına bırakırdım. Ne güzel bir manzaraydı bu. Ne huzur verici…

Bu manzara benim için vazgeçilmezdi. Soyutlardım her şeyden kendimi. Sanki sadece ben deniz ve güneş vardı dünyada. Bu üçlüyü her gün bir araya getirmeliydim.

Ama bir sorun vardı. Yavaş yavaş yıkılmaya başlıyordu iskele. Dayanmadı her gün benim ağırlığımı çekmeye. Denize düşmekten korkmaya başlamıştım. Acaba iskeleyi yeniden mi yapmalıydım? Boşver dedim. Deniz ve güneş sadece iskeleden güzel görünmüyordu ya…

Ardıma bakmadan ayrıldım oradan. Denizi ve güneşin doğuşunu izleyebilecek başka bir yer aramaya başladım.

Önce yüksek bir tepeye çıktım. Güneşin doğuşu her yerden görünür nasılsa. Deniz de görünüyordu bu tepeden.Ve başlamıştı yine o mükemmel film. Ama bir şeyler eksikti sanki. Bırakamıyordum kendimi denizin maviliğine. Gülümseyemiyordum artık eskisi gibi. Denize çok uzaktım galiba. O kadar yüksekten güneşte ısıtmıyordu.

İskelede oturup izlerken ne de güzel keyif alırdım. Keşke biraz onarsaydım onu. Acaba gidip bir baksam mı? Eğer tamamen yıkılmadıysa belki onarırım onu. Ama ya tamamen yıkıldıysa? Yada bir başkası izliyorsa artık oradan güneşin doğuşunu. Kaç zamandır gitmiyorum çünkü. Ama yinede en iyisi gidip bakmak.

Kimse yoktu ortalıkta fakat iskele de harap olmuş haldeydi. Yapabilir miydim acaba tekrar? Etrafa dağılan tahtaları toplayıp tekrar inşa etmeye başladım. Birkaç tahtayı yerine taktım. Oluyordu sanki…

Ama dayanabilirimiydi benim ağırlığıma artık o çürüyen tahtalar. Taşıyabilir miydi artık beni. Bir taraftan tahtaları yerlerine koyarken bir taraftan da bunları düşünüyordum.

İki tahtayı yerine koyarken biri kırılıyordu. Yaptığım yerler tekrar yıkılıyordu. Eski tahtalarla yapabilirim diyordum. Kandırıyordum kendimi. Açıkça belliydi ki buranın sil baştan tekrar yapılması gerekirdi. Zor geliyordu bu bana.

Olmuyordu işte. Başka bir yer daha aramalıydım. Bu sefer de sahile oturdum. Hem denize de uzak değildi. Beklemeye başladım yine, belki burada bulacaktım özlediğim o huzuru.Ve güneşin ilk ışıkları süzülmeye başlamıştı yine. Burada olacak sanki diyordum. İnandırmaya çalışıyordum kendimi…

Denize uzak kalmamak için iyice sokulmuştum ona. Güneş kendini iyice göstermeye başladığında, denizden gelen bir dalgayla baştan aşağıya ıslanmıştım. Serinlemek miydi bu? Deniz önceden böyle serinletmiyordu beni…

Bunalmıştım artık. Mutlu olamıyordum eskisi gibi. Gülümsemeyi özlemiştim. Kafamı iskeleye doğru çevirdim. Hala harap bir haldeydi ve yeniden yapılmayı bekliyordu.

Zorluğu ne olursa olsun yeniden yapmalıydım orayı. Sil baştan inşa etmeliydim. Yoksa nasıl mutlu olacaktım ben?

Ve bugün… Bugün artık yine eskisi gibi selamladı güneş beni. Yine denizle bir olup gülümsettiler. Çünkü onları yine eski yerimde karşıladım. Eskisi gibi iskelemde büyülendim yine…

Güneşin doğuşu ve deniz sadece iskeledeyken büyülüyormuş beni. İskele olmadan bu manzara alışagelmiş bir doğa olayından öteye gitmiyormuş benim için. Bu mutluluk atmosferinden hiç çıkmamalıyım. O halde mutluluk iskelem sana gözüm gibi bakmalıyım…

Öyle ya bu fakülteden mezun olan biri muhasebede, pazarlamada, yöneticilikte, finansmanda uzman biri (!). Bir şirketin başına geçip işleri tıkır tıkır yürütmesi lazım. 4 senesini verdi bu insan birde yönetemeyecek mi?

Bugün İİBF mezunlarına bakıyorumda, mezun olduktan sonra dil kurslarının, bilgisayarlı muhasebe kurslarının, dış ticaret kurslarının kapılarını aşındırıyorlar. Bu insanlara 4 sene boyunca ne öğretildi peki? Bu insanlara bunlar öğretildi de bunlar mı anlamadı. Eğer anlamadılarsa nasıl mezun oldular?

Biz İİBF’lilere teorikten başka bir şey öğretilmedi. Weber’e göre şu şöyle , Varyans şöyle hesaplanır, Örnekleme şöyle yapılır, Bilançoda şu kalemler yer alır…vs.Ben bunların öğretilmesine kesinlikle karşı değilim. Teorik bilgi elbette önemlidir. Fakat asıl olan pratiktir. İşletmeci yetiştiren bir fakültede ingilizce ders saatleri azaltılıyor, bilgisayarlı muhasebe seçmeli ders olarak gösteriliyor, idari hukuk dersine hiç yer verilmiyor ve 15 sene gösterilen türk dili ve tarih dersleri inatla müfredata koyuluyorsa burda bir sıkıntı var.

Yanlış anlaşılmasın Türk Dili ve Tarih dersleri elbette önemlidir. Ama sorun şu: bu dersler ilkokuldan beri okutuluyor ve öğrenci öss’de bu derslerden sınava giriyor ve bunları yaparak üniversiteyi kazanıyor. Yani öğrenci bu dersleri zaten biliyor. Biliyor ki üniversite okumaya hak kazanıyor. Üniversitede okutulan bu dersler öğrenciye ilkokuldan beri detaylıca anlatılıyor. Üniversitede ise bu dersler daha yüzeysel anlatılıyor.

Fakat ingilizce için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Tamam ingilizce dersi de ilkokuldan beri okutuluyor. Fakat öğrencinin üniversiteyi kazanması için ingilizce bir şart değil. Bilende geliyor bilmeyende. Doğal olarak bu dersin üniversitede okutulması çok normal.

Günümüzde iyi bir işletmeci olmanın olmazsa olmaz şartı yabancı dil. Normal şartlarda bir işletme mezunun ileri seviyede ingilizce bilmesi bunun yanında da 2. bir dili orta seviyede bilmesi lazımdır. Fakat mezun olan işletmecilere bakıyorum da çoğu ingilizcenin “i” sinden bir haber… İşletmeci yetiştiren bir fakülte neden bu olmazsa olmaz şartı yerine getirmiyor…

Deniliyorki eğitim sistemi en alt kademeden itibaren bozuk, komple düzeltilmesi lazım. Tamam bu adam ilkokulda, lisede ingilizce öğrenemediyse sen öğret. Benden öncekiler öğretmemiş ben neden öğreteyim diyorsun. Ama senden öncekiler Türk Dili ve Tarih derslerini öğretmiş sen neden birdaha öğretiyorsun.(Sadece üniversite öğrencilerinin değil tüm öğrencilerin Türk dili ve Tarihi dört dörtlük öğrendikleride bir yalandır neyse bu konuya hiç girmeyeyim. Ama en azından üniversiteye gelen öğrenci bu dersleri ingilizceden daha çok biliyor.)

Neyse sadece ingilizce yeterince öğretmiyor diye bir kurumu yerden yere vurmayalım Kursa, yurt dışına falan gider öğreniriz ingilizceyi.Ee ama ETA diye , SPSS diye bir program var, ileride kullanmak zorundayız bunları. Girdiğimiz sınavlarda Anayasa hukuku soruları çıkıyor önümüze, böyle bir dersimiz varda ben mi bilmiyorum? Hani bizden İdari Hakim oluyordu, İdari hukuku bilmiyoruz ki…

İİBF sağolsun temelleri atıyor, kalıpları çakıyor daha beton dökmeden kat çıkmadan bu bir bina artık diyor ve belgesini verip mezun ediyor. Betonu dökmeyi, kat çıkmayı, duvar örmeyi ve içini yapmayıda sana bırakıyorum diyor ve çekip gidiyor. Ya bari duvar örmeye kadar gelseydin. En azından bir işe yarardır…

“Öğrenci kendini geliştirmeli, öğrenci istemeli ve çabalamalı, herşey öğrencinin kendinde biter”. Bu sözlere diyebileceğim birşey yok eyvallah doğru sözler. Fakat sen öğrenciye asıl olanları vermeden bunu dersen öğrenciye zaman kaybettirirsin, bazısının şevkini kırarsın, kimisinide nefret ettirirsin… Sen sana düşeni yap gerisi öğrencinin keyfine kalmıştır. Dileyen iyi bir iş sahibi olur dileyen ekmeğe muhtaç olur. Senin üzerinde vebal olmaz. Sen yapabileceğin herşeyi yapmışındır çünkü.

Anlaşılan şu ki iyi bir işletmeci olmak için bize gereken minimum zaman 4+2 yıl. Bu mesleğin 4 yıl teorik 2 yıl pratik eğitim yılı var. Bu 2 senelik eğitim yılının maddi külfetide cabası… Belkide bu 4 senelik teorik eğitim için harcadığımız paranın daha fazlasını harcayacağız.Nediyeyim Allah içimizdeki eğitim şevkini kırmasın, Allah biran evvel işletmeci olmamızı nasip eylesin…

Selametle…